Welkom op Israël - Palestina Info
Zoek


Hoofdpagina
Israël-Palestina en het
Midden-Oosten Conflict
***************
English main page on
Israel-Palestine and the
Middle East Conflict


Nieuws & Opinie 2012

Artikelenlijst 2010-2011/
List of Articles 2010-2011

* Palestijnen politiek
* 60 Jaar na delingsplan:
Israël en de VN

* 60 Jaar Israël &
Nakba (1948-2008)

* Zesdaagse Oorlog
* Bezette gebieden
& nederzettingen
* Gaza Strook
* Gaza Oorlog
* Hamas
* Apartheidsmuur
of veiligheidshek
* Jeruzalem
* Vluchtelingen
* Demografie
* Racisme, kolonialisme
& Apartheid

* Mythes & beeldvorming
over het conflict

* Verenigde Naties
* Zionisme
* Anti-zionisme
* Israël boycot
* Zionistische lobby
* Initiatieven voor
vrede en verzoening

* Palestijnse
Gevangenendocument

* Hezbollah
______________
OPINIES:


* Column Simon Soesan
* United Civilians for Peace
* Reisverslag Israël
* 'Het zijn net mensen'
(boekrecensie Joris Luyendijk)

* Dries van Agt over
Israël en Palestina

* Krantenonderzoek NRC
conflict Israël-Palestina

* Berichtgeving NOS Journaal
conflict Israël-Palestina

______________
ENGLISH:

* Short History of the
Arab-Israeli conflict

* Why a boycott of Israel
does not help peace

* Zionism
* Review Amnesty
Report on Gaza War

* NRC Handelsblad study
* NOS Journaal study


* Sitemap

Links
Onze Weblinks /
Our Links page


Links "Israel Informatie Eigenstart"

Zie ook de links onderaan deze pagina. /
See also the links at the bottom of this page.

Menu
  • Startpagina
  • Artikelen Top 30
  • Eerdere enquetes
  • Nieuws
  • Zoek op deze site

  •  
    Israël - Palestina Info: Joodse geschiedenis

    Zoek op dit onderwerp:   
    [ Ga naar startpagina | Kies een nieuw onderwerp ]

    Joodse geschiedenis De fysieke zelfhaat van Joden (Jos Palm)
    Geplaatst door abby op Saturday 07 August @ 05:29:24 GMT+1 (1362 maal gelezen)

    De fysieke zelfhaat van Joden
    Trouw / Boeken
    31 juli 2010
    Jos Palm

    De Joods-Amerikaanse schrijver en antropoloog Melvin Konner schreef een boek over de verhouding die Joden in de afgelopen eeuwen met hun eigen lichaam hadden en hoe anderen naar dat lichaam keken. De fysieke verdachtmakingen begonnen ver voordat Hitler nog geboren moest worden.

    Politici van Wilders tot Rutte hebben er de mond vol van. Maar bestaat de Joods-christelijke cultuur eigenlijk wel? Want wat wordt er bedoeld als er gesproken wordt van de joods-christelijke traditie? Veel meer dan dat we gezamenlijk een halve bijbel – het oude testament – en eenzelfde soort God delen, kan het niet zijn.

    En zelfs dat is een beschamend recente ontdekking, die pas gedaan werd nadat de Holocaust min of meer een onvoorziene finale werd van op zijn minst 2000 jaar antisemitisme. Want dat daarvoor de twee nooit positief in n adem zijn genoemd, kan geen toeval zijn. Wanneer christenen over ’het oude volk’ spraken dan was dat altijd om de eerstgenoemde gunstig te onderscheiden van de zonen Abrahams die ’ons’ dan wel n God hadden gebracht, maar deze onbeholpen hadden aanbeden door de Verlosser niet te erkennen en vervolgens te vermoorden.

    De Joden, kortom, zijn een kleine 2000 jaar afgeserveerd als de schlemielen van ons monotheïsme en van onze beschaving, alle lippendienst aan de gewenste gezamenlijkheid verandert daar niets aan. Hun geest dwaalde en heel hun lichamelijke verschijning was een tastbaar bewijs van hun onvolmaaktheid. Dat is de meest bondige samenvatting van de christelijk gelegitimeerde westerse houding tegenover de Joden, die op den duur zelf ook gingen geloven dat, behalve hun God, alles aan hen minder was.

    Het is dan ook goed dat de Joods-Amerikaanse schrijver en antropoloog Melvin Konner een studie heeft geschreven waarin hij als zelfbewuste Jood kijkt naar zichzelf en zijn volk. ’Het Joodse lichaam’ heet zijn boek, en alleen dat al is een prettige provocatie tegenover de geschiedenis, waarin de jood al in 1888, ver vr Hitler dus, werd omschreven als herkenbaar aan zijn ’onrustige, achterdochtige oogopslag’, ’kromme neus en neusvleugels’, ’dikke lippen en rattentanden’ en zijn ’afstotelijk achteraanzicht’. En dit soort fysieke verdachtmakingen begonnen al veel eerder, laat Konner zien in zijn boek dat zowel beeld als zelfbeeld van het jodendom behandelt.

    Konner neemt zogezegd het heft in eigen handen. Wat een Jood was, werd heel lang door anderen bepaald, nu vertelt een Jood dat zelf. En het is misschien wel tekenend dat de auteur dat besluit te doen als hij voor het eerst vader wordt en het begrip kwetsbaarheid een veel riskantere betekenis krijgt, nu hij een kind heeft om voor te staan.

    Sterk, zwak, en uiteindelijk weer sterk; krijger van Jahweh, horige van de westerse beschaving, en opnieuw krijger, maar dan van Golda Meïr. Dat is kort gezegd de geschiedenis van het Jodendom, die na de succesvolle oudtestamentische tijden tot en met de stichting van de staat Israël vooral reactief is. En dat is ook het verhaal dat Konner beschrijft. Zijn boek gaat telkens heen en weer, van de ideologie naar de werkelijkheid; van Joodse geest naar Joods lichaam en omgekeerd.

    In den beginne hadden de Joden alleen een God die hen onderscheidde van de rest, deze Jahweh maakte hen machtig, terwijl hij tegelijkertijd zijn helden als David en Samson kneedde en beproefde naar zijn wil. Ze moesten zich besnijden en zich aan zijn wetten houden. Uiteindelijk draaide het bij het Joodse heldendom om God, niet om de sterveling; vroomheid was de hoogste categorie; ondanks alle grote oudtestamentische militaire prestaties ’bleef er een zekere scepsis heersen tegenover alles wat fysiek was’, schrijft Konner.

    En het is precies deze dubbele erfenis, die de Joden parten zou spelen op het moment dat zij als het ware alleen nog een kop hadden en geen lichaam meer – dat wil zeggen geen eigen land, plek of staat meer. Wat overbleef in de diaspora was een geleerd hoofd, een handelskop, voor de rest was de Jood weerloos, en begon hij zich ook steeds afkeriger te voelen van zijn eigen lichaam. Zijn eigen symbolische gedrochtelijke schepping, de Praagse Golem, getuigde van fysieke zelfhaat en evenzeer deed de twintigste-eeuwse mode onder welgestelde joden om hun neuzen te laten rechttrekken en couperen dat, een verschijnsel dat natuurlijk ook ingegeven was door toenemend antisemitisme.

    Zoals gezegd, begon de lichamelijke marginalisering heel vroeg, al ver voor het christendom.

    In de antieke tijd vertegenwoordigden Apollo en Aphrodite het lichamelijke ideaal. Iedere Griek, iedere Romein mat zijn of haar eigen schoonheid af aan deze twee ook in talloze beelden aanwezige goden. De Joden hadden alleen een ’God zonder lichaam’, die ze niet af mochten beelden.

    Welbeschouwd bleef het Apollinische ideaal de maatstaf. Zelfs het schelden op de baal bloed, vocht en drek die het lichaam was van kerkvader Augustinus, kon niet voorkomen dat, zeker vanaf de Renaissance, schoonheid gelijk stond aan welgevormdheid en harmonie, die ook het lichaam van de ontjoodse Jood Jezus aan het kruis nog sierde. De Jood was alles wat de westerse mens niet was. Of deze denkwijze vanzelfsprekend moest leiden tot de Shoah, is een debat waarin Konner zich niet begeeft. Wel trekt hij de onvermijdelijke conclusie dat de Jood als Jood niet hoefde te bestaan voor de meeste beschaafde christenen; Hitler maakte daarvan ’niet mocht bestaan’.

    Maar hij bestond wel, ook lichamelijk, en steeds lichamelijker naarmate het antisemitisme toenam, maakt Konner duidelijk. En hij vertelt hoe de joden, zoals Mark Twain schreef, ’door de eeuwen heen een fantastische strijd hebben geleverd, en nog wel met de handen op de rug gebonden’. Konner speurt in het verleden en komt uit bij onverslaanbare Amerikaans-Joodse boksers uit de jaren twintig met namen als ’Jackie Kid Berg’ en ’Maxie Slapsie Rosenbloom’.

    Veertig uit hun rijen werden wereldkampioen.

    Hoezo geen lichaam, lijkt Konner aldus te zeggen. En natuurlijk refereert de auteur aan het zogenoemde ’Muskeljudentum’ dat theoretisch werd gefundeerd in 1898 door de Joodse arts Max Nordau. Dit spierkracht-Jodendom stond aan de basis van de staat Israël dat op eigentijdse wijze de krachtige Hebreeër deed herleven en dat als zodanig de mythe van de zwakke Jood – een cultuurchristelijke schepping – logenstrafte.

    Konners boek is verplichte kost voor belijders van de Joods-christelijke cultuur als vanzelfsprekendheid.

     


    Meer lezen... | Score: 5

    Joodse geschiedenis Geschiedenis antisemitisme / judeofobie (IMO)
    Geplaatst door abby op Monday 22 September @ 23:55:25 GMT+1 (2172 maal gelezen)

    Geschiedenis van het antisemitisme (judeofobie)IMO Blog, 22 september 2008

    Ik heb onlangs een geschiedenis van het antisemitisme in Europa en elders gelezen, van Gustavo Perednik, die de voorkeur geeft aan de term judeofobie. Wat me opviel, is dat het vroegere Europese antisemitisme niet onderdeed voor het huidige Arabische, al zijn er natuurlijk allerlei verschillen en verschilt het sterk per land en machthebber. Een belangrijke overeenkomst is dat voor beide weinig aandacht is, en beide vaak als minder erg worden voorgesteld dan ze zijn. Zo heb ik in 6 jaar geschiedenisonderwijs op het VWO en 4 jaar studie cultuurwetenschappen nooit geleerd hoe doordrongen de Europese cultuur, in de eerste plaats het christendom, was van antisemitische noties. Voor zover het aan bod kwam ging het over excessen zoals uiteraard de Nazi's en enkele bijzonder grootschalige en wrede pogroms in Oost-Europa, en de Dreyfus affaire. Deze waren niet de norm maar de afwijking, en vervulden de meesten, ook toendertijd, met afschuw, aldus het beeld dat daarin naar voren kwam.


    De kerk en de Holocaust
    Geschokt las ik later verhalen over hoeveel Nederlanders passief, en sommigen zelfs actief meewerkten aan de Holocaust, hoe onverschillig velen waren, hoe weinig verzet er was. Koningin Wilhelmina had het nauwelijks over de Joden, hoewel zij eerder dan de meeste mensen wist wat er met hen gebeurde. Waren zij geen landgenoten? Ik las dat de geallieerden de treinrails naar Auschwitz konden bombarderen maar het niet deden (nee, dat was niet omdat dit te ver was en de bommenwerpers dan geen brandstof hadden om terug te vliegen, want andere even ver weg gelegen doelen werden wel gebombardeerd). De houding van de katholieke kerk tijdens de oorlog is wel bekend maar om de een of andere reden toch nooit echt een issue, en de kerk zelf blijft haar rol rooskleuriger voorstellen dan die was. 'Men had het toch niet kunnen voorkomen' is een geruststellende gedachte, maar of dat klopt is twijfelachtig. Er zijn aanwijzingen dat de Nazi's op meer tegenstand hadden gerekend, en dat men wel degelijk gevoelig was voor de internationale opinie en zeker de opstelling van de kerk. In Tsjechië werd een model concentratiekamp ingericht, dat de buitenwereld ervan moest overtuigen dat het allemaal wel meeviel en de Joden goed werden behandeld. Na zware protesten van onder meer de kerk over het doden van gehandicapten zijn de nazi's daarmee gestopt. Met moeite en in veel te voorzichtige bewoordingen heeft de katholieke kerk excuses gemaakt voor de houding tijdens de oorlog en de inquisitie, en is de beschuldiging dat de Joden Jezus hebben vermoord officieel herroepen. Over de bloedlibels, de verdrijvingen, de vernederingen, de gedwongen bekeringen, het geweld, de diepe minachting en haat, die allen eerder regel dan uitzondering waren, wordt verder nauwelijks nog gesproken.

    Bij het lezen van voornoemde geschiedenis bekroop me meermaals de gedachte dat de Holocaust eigenlijk niet zo'n extreme afwijking was van wat er in twee millennia in Europa gebeurde. Het was misschien raar dat het juist in een modern, hoogontwikkeld en 'beschaafd' land gebeurde, het land van Goethe en Beethoven en Heine, maar eigenlijk een logisch gevolg van alle haatzaaierij en uitsluiting van de eeuwen daarvoor. Het voert te ver om daar meer in detail op in te gaan, en ik zou me er nog veel meer in moeten verdiepen, maar het is opvallend dat de aandacht voor de Holocaust (en die is er genoeg) zich zo zelden uitbreidt naar het antisemitisme dat eraan ten grondslag lag en de oorzaken daarvan. Men komt meestal niet verder dan de zondebok idee: machthebbers zoeken in tijden van (economische) tegenspoed naar een zondebok en de Joden waren de enige minderheid die voorhanden was.
    Iets vergelijkbaars zie je wat betreft Israëls stichting: die wordt alom gezien als gevolg van de Holocaust, en pas in de tweede plaats als gevolg van het Europese en wereldwijde antisemitisme überhaupt.

    Antisemitisme en racisme
    Binnen sommige linkse kringen is het populair om antisemitisme als een vorm van racisme zoals alle andere vormen te beschouwen. Volgens Anja Meulenbelt en ook Joris Luyendijk had Hitler net zo'n hekel aan Arabieren als aan Joden, en zou hij hun net zo hebben aangepakt als er toen miljoenen in Europa hadden geleefd. Beide volken zijn immers 'Semieten', een reden waarom volgens sommigen Arabieren ook helemaal niet antisemitisch kunnen zijn. Daarom pleit Perednik ervoor om de term judeofobie te gebruiken, zodat duidelijk is dat het specifiek Joden betreft. Voor mij klinkt dat weer een beetje alsof je alleen problemen hebt met de Joodse religie, en het woord 'fobie' vind ik raar om voor 'haat' te gebruiken zoals in islamofobie en homofobie ook gebruikelijk is, maar dat terzijde. Hitler had natuurlijk niet net zo'n grote hekel aan Arabieren, want anders had hij daar wel meer aandacht aan besteed in zijn boek en toespraken en niet samengewerkt met lieden als de moefti van Jeruzalem die in ex-Joegoslavië een moslim SS-leger leidde dat Joden en partizanen vermoordde.

    Iedere vorm van racisme is walgelijk en dient met alle mogelijke middelen te worden bestreden, maar de geschiedenis van het antisemitisme in Europa (en daarbuiten) is uniek net zoals de Holocaust ook uniek is, ondanks de verschrikkelijke bloedbaden en genocides die sindsdien hebben plaatsgevonden. Het feit dat dat wordt ontkend, dat men dat soms zelfs met 'Joodse exclusiviteit' in verband brengt, is op zichzelf al zeer bedenkelijk.

    Wat maakt antisemitisme uniek? Van 7 genoemde kenmerken door Perednik is deze wellicht het belangrijkst:
    7) Judeophobia is chimerical (based on fantasy). This could very well be the main point. Hatred against any minority group usually develops out of a misinterpretation of reality. If a Frenchman hates an Algerian because he pollutes French culture, or if a German hates a Turk because he is taking away his job, in both cases there is a misinterpretation of reality. There may indeed be unemployment in Germany, but it is not true that the Turks are to blame. The case of Judeophobia is different, because there is no such misinterpretation, but sheer fantasy. Jews can be hated for having eaten non-Jews in the past, or for dominating the world in the present; for having killed God or for being the source of war, slavery or evil, or for fabricating the Holocaust. How can you contend with these kinds of arguments?

    Geen volk wordt er bovendien van beschuldigd teveel macht te hebben, uit te zijn op wereldmacht, en achter de schermen alle touwtjes in handen te hebben.

    Algemeen bij racisme is het plakken van bepaalde kenmerken of daden van individuen op de hele groep (alle Marokkanen zijn agressief, fundamentalistisch en tegen onze Westerse samenleving, zoals Wilders tijdens de Algemene Beschouwingen weer eens suggereerde), maar bij de Joden hebben ook de enkelingen het niet gedaan.

    Oorzaken antisemitisme
    Perednik bespreekt verschillende (mogelijke) oorzaken van (de omvang van) antisemitisme. Een in het oog springende oorzaak is het religieuze conflict tussen christendom en jodendom. Aangezien de eerste uit de laatste voortkwam en zich als enige en legitieme opvolger presenteerde, moest zij het jodendom wel in diskrediet brengen. Wat is anders de rechtvaardiging voor een nieuwe religie, die zich op dezelfde bronnen en geschiedenis baseert? Om aan populariteit te winnen, kon zij natuurlijk niet als een gemakzuchtige variant van het jodendom gezien worden. Dit in diskrediet brengen van het jodendom begon met de beschuldiging dat de Joden Jezus niet accepteerden als Messias en hem hadden vermoord. Door de Romeinen van deze schuld vrij te pleiten werd bovendien de weg vrij gemaakt voor Romeinse acceptatie van het christendom en speelde men handig in op de anti-Joodse sentimenten onder de Romeinen. In de eeuwen die volgden werden hier allerlei beschuldigingen aan toegevoegd, en werden Joden als aanbidders van Satan die door God waren vervloekt neergezet. Dat verklaarde ook waarom zij uit hun land waren verdreven en er zo slecht aan toe waren.

    De christenen zouden bovendien jaloers zijn op de Joodse geschiedenis en hun die af willen pakken en henzelf toe-eigenen. De vervangingstheologie, waarin de speciale band tussen de Joden en God niet meer zou gelden en zijn overgedragen op de christenen, is hiervan een duidelijk voorbeeld.

    Een Zionistische verklaring is dat men de Joden minachtte en aanviel omdat zij geen macht hadden, geen grond mochten bezitten en niet op een 'normale' manier hun geld konden verdienen. Zij waren een 'geest natie', een volk dat geen eenheid was en geen nationale symbolen had, een volk dat altijd overal te gast was en nooit gastheer. De enige manier om een einde aan het antisemitisme te maken was wanneer Joden niet meer weerloos waren, maar vrij en onafhankelijk. Assimilatiepogingen faalden omdat geassimileerde Joden toch Joden blijven voor de meeste mensen. Sommige Zionisten voorspelden al in de jaren '30 dat er een ongekende ramp zou plaatsvinden, en bijvoorbeeld Jabotinski riep de Poolse Joden op hun land te ontvluchten voor het te laat was.

    Jodendom
    Andere theorieën leggen de oorzaak bij kenmerken van het jodendom zelf. Zo zou het jodendom de woede van machthebbers over zich afroepen omdat het van nature anti-autoritair is en uitgaat van de autonomie en waarde van het individu. Joden zouden daarom meer dan andere volken hebben gerebelleerd tegen de Romeinse en Griekse machthebbers, en in hun identiteit en geschiedenis neemt de uittocht uit Egypte, en dus het verzet tegen en bevrijding uit de slavernij, een centrale plaats in. En wat anderen er ook van mogen vinden, op zaterdag wordt niet gewerkt. Zij gaven zich niet snel gewonnen, en waren niet bereid hun eigen levensstijl en normen op te geven of andere Goden en religieuze gebruiken te accepteren. Machthebbers zouden vrezen dat hun eigen onderdanen door deze opstandigheid zouden worden aangetast en probeerden beïnvloeding te voorkomen door de Joden zwart te maken en de bevolking tegen ze op te zetten.

    Ook in latere hervormings- of revolutionaire bewegingen speelden de Joden een grote rol, zoals de verlichting en het socialisme. Dit is ook te verklaren omdat zij van de veranderingen en gelijkberechtiging die deze bewegingen nastreefden in het bijzonder hoopten te profiteren.

    Het jodendom kon wellicht juist 'puur' en compromisloos blijven omdat het geen macht had en het een relatief kleine gemeenschap bleef. Overigens hebben veel Joden na de middeleeuwen, toen zij uit de getto's kwamen en meer rechten kregen, wel degelijk veel van hun eigenheid en tradities opgegeven, velen veranderden hun namen zodat ze niet meer Joods klonken, en er zijn door de eeuwen heen heel wat Joden (gedwongen en vrijwillig) bekeerd. Het Jodendom is niet de enige religie of volk waarin de eigen achtergrond en oorsprong als vrijheidslievend wordt neergezet, en men door anderen werd geknecht waaruit men zich vervolgens wist te bevrijden. Toch is het waar dat het Jodendom voor zijn tijd vooruitstrevend was, en Joden in verschillende tijden tot de hervormers of revolutionairen behoorden. Zo waren veel Joden in de anti-apartheidsbeweging en de Amerikaanse burgerrechtenbeweging actief, wat direct terug te voeren is op het principe van 'tikkun olam' (de wereld repareren). Vanuit eenzelfde idealisme zijn veel Joden juist bijzonder kritisch ten opzichte van Israel.

    Israël
    In mijn vorige blog gaf ik aan dat de stichting van Israël de positie van Joden heeft verbeterd. Niet alleen weet men nu dat men altijd ergens terecht kan mocht dat nodig zijn, de Joodse cultuur en geschiedenis worden zo behouden c.q. nieuw leven ingeblazen en het Hebreeuws is vernieuwd als levende taal. Bovendien neemt Israël het op voor Joden, stelt antisemitisme aan de kaak en spreekt landen daarop aan. En ik heb vaker gehoord dat ook Joden die nog nooit in Israël zijn geweest het feit dat men een eigen staat heeft en die op verschillende terreinen succesvol is, een gevoel geeft van trots, en dit bij niet-Joden een zeker respect afdwingt. Zo werd het in de VS na de Zesdaagse Oorlog opeens 'in' om iets met Joden te hebben, en ontdekten allerlei mensen vage Joodse wortels. Men was in een klap van het imago af 'zich als makke schapen naar de slachtbank te laten leiden'.

    De afname van het antisemitisme in Europa wordt algemeen vooral aan de Holocaust toegeschreven. Zelfs sommige antisemieten schrokken daarvan en gunden dit de Joden niet, en het gevoel van schuld en schaamte was enorm. Was het voor de oorlog normaal bepaalde grapjes over Joden te maken, of ze met louche praktijken in verband te brengen, na de oorlog was ieder negatief woord taboe. Dit gold overigens niet alleen voor kritiek op Joden. Tot in de jaren '90 was je al snel een racist als je wees op de hogere criminaliteit onder allochtonen, of meende dat buitenlanders zich aan onze cultuur aan moeten passen. Tegenwoordig is zelfs de vraag of Wilders een racist is geen uitgemaakte zaak. Ook over Joden mag, onder het mom van antizionisme, weer van alles gezegd worden, zoals ik eerder uitgebreid heb besproken. Toch is onze houding tegenover minderheden fundamenteel veranderd sinds het begin van de vorige eeuw. Door de gestegen welvaart en ontkerkelijking zijn we toleranter geworden tegenover andere culturen en religies, en de idee dat iedere inwoner van Nederland dezelfde rechten heeft ongeacht sexe, afkomst, sexuele geaardheid of religie is redelijk algemeen geaccepteerd (en opgenomen in de grondwet), al doen bepaalde mensen erg hun best daar verandering in te brengen.

    Terwijl antizionisten het nieuwe antisemitisme graag aan de bezetting, Israëlisch geweld en de onderdrukking van de Palestijnen wijten, wijzen anderen op het feit dat het een handige manier is om van onze schuldgevoelens over de Holocaust af te komen: als de Joden de nieuwe Nazi's zijn en de Palestijnen de nieuwe Joden, dan is de Holocaust toch niet zo uniek. Onterecht wordt bij antisemitisme vaak alleen aan de oude stereotiepen en pogroms gedacht, terwijl antisemitisme in de loop der tijden bijzonder flexibel bleek en zich aanpaste aan de tijd en omstandigheden. In de huidige tijd is antizionisme de meest geaccepteerde vorm.

    Arabisch antisemitisme
    In tegenstelling tot Europa, is antisemitisme in de Arabische wereld allesbehalve afgenomen, en is de dekmantel van het antizionisme, hoewel veel gebruikt, daar niet nodig. Een groot deel van de Arabische wereld steunde de Nazi's, en Hitler is daar niet, zoals hier, synoniem geworden voor het Kwaad. Zelfs Joris Luyendijk, die niet van anti-Arabische sentimenten kan worden beticht, beschrijft in 'Het zijn net mensen' een sapbarretje in Beiroet waar Hitler-cocktails worden verkocht, en hoe Arabische kennissen meer dan eens over 'de Joden' begonnen, die vervolgens van de meest bizarre zaken werden beschuldigd. Volgens Hamas zaten de Joden achter de Franse Revolutie en de beide wereldoorlogen, evenals de oprichting van de VN, en hebben ze de Holocaust ofwel verzonnen om een staat te kunnen creëren met steun van de wereld, ofwel de Holocaust zelf veroorzaakt om van hun zwakkere broeders af te komen en de Joden naar Palestina te krijgen.

    Het Arabische antisemitisme wordt, meer dan het huidige Europese, aan Israël en het conflict met de Palestijnen gewijd. Dat is te simpel geredeneerd. Israëls stichting en (militaire) successen zorgden voor een intens gevoel van vernedering en wrok in de Arabische wereld, maar dat was het gevolg van eeuwenlange minachting voor Joden, die slechts werden geaccepteerd op voorwaarde dat zij de dominantie en suprematie van de islam accepteerden. Joodse zelfbeschikking in de Arabische wereld stond haaks op deze onderdanige positie, en werd vanaf het begin, voordat van enige Israëlische onderdrukking of bezetting sprake was, verworpen en tegengewerkt. Het Arabische antisemitisme is ouder dan de stichting van Israel en dan het zionisme, en is geworteld in de Koran en de Hadith. Mohammed liet zich steeds negatiever uit over de Joden en zette ze in de latere Koranverzen neer als vijanden van Allah en 'kinderen van apen en zwijnen'. Meer dan in het christendom en jodendom wordt de Koran in de islam letterlijk genomen. In de jaren '30 is het antisemitisme van de Nazi's door o.a. de moefti van Jeruzalem naar de Arabische wereld geïmporteerd, waar het in vruchtbare aarde viel. Hoe verschillende vormen van antisemitisme elkaar in verschillende Arabische landen precies hebben beïnvloed, en hoe groot de rol van religie, geïmporteerd Europees antisemitisme en spanningen rond Israel daarbij waren, vergt uitgebreidere studie.

    Zelfs al zou Israël de grootste blaam in het conflict met de Palestijnen en de Arabische wereld treffen, dan is dat nog geen afdoende verklaring voor het virulente Arabische antisemitisme. Immers, andere landen die andere volken onderdrukken worden lang niet zo extreem gehaat als de Joden, zelfs de Duitsers na de oorlog niet.


    Een van de meest bedenkelijke verklaringen voor antisemitisme, hier of in de Arabische wereld, is de Joden er zelf de schuld van geven. Zelfs in Duitsland lijkt dit tegenwoordig geaccepteerd.

    Ratna Pelle




    Meer lezen... | Score: 5

    Joodse geschiedenis Korte geschiedenis van de Joden in Nederland
    Geplaatst door abby op Saturday 18 March @ 19:13:32 GMT+1 (15754 maal gelezen)

    __________________________________

    Onderstaand artikel is overgenomen van de website van de gemeente Coevorden, en afkomstig uit Coevorder Cahier 1978 nr. 5, door L. Bos.
    (zie
    http://www.coevorden.nl/web/show/id=117880)
    __________________________________

    De Nederlandse joden-Waar kwamen zij vandaan en waar zijn ze gebleven?

    Als we de geschiedenis van de joden in Nederland bekijken, valt het op dat we deze geschiedenis in drie perioden kunnen verdelen:

    I. De periode tot het rampjaar 1349.
    II. De periode van ± 1400 tot de Franse Tijd.
    III. De Franse tijd tot heden.


    I. De periode tot het rampjaar 1349.

    De eerste joden zijn waarschijnlijk als kooplieden, handelaren e.d. met de Romeinen meegetrokken naar Gallië en het Rijngebied. Het oudst bekende “Judenviertel” is dat van Keulen (± 331 na Chr.), terwijl Parijs in 582 al een synagoge had. Daarna worden joodse vestigingen gemeld in Metz (888), Mainz (906), Keulen (1012) en Trier (1066).
    Bovendien is het bekend dat in 1290 de joden uit Engeland zijn verdreven (sommigen naar onze streken gevlucht??).
    De eerste gegevens over joden in ons land vinden we in een Maastrichtse schepenbrief uit 1295, terwijl in 1325 de eerste joden in Gelderland opduiken. Daarna volgen al vrij snel gegevens uit Holland, Utrecht, Zeeland en Overijssel.
    Uit de drie noordelijke provincies zijn in de eerste periode geen gegevens bekend.
    Dat er toch wel joden in deze streken hebben gewoond, in elk geval bij onze oosterburen mag blijken uit een oorkonde van 19 mei 1348 waarin wordt vermeld dat Reinhold van Coevorden samen met Johan Vinke von Holt geld schuldig is aan een joodse geldschieter Vivus, zoon van Isaäk van Schüttorf.
    De toename van het aantal joden in ons land in de eerste helft van de 14e eeuw laat zich verklaren uit het feit dat de jodenbuurten van o.a. Keulen, Worms en Mainz overbevolkt raakten (met als gevolg een trek naar het oosten en het westen) en uit het feit dat de joden in 1306 uit Frankrijk verdreven werden.
    Dat de joden het bepaald niet gemakkelijk hadden in deze periode bleek al uit de verdrijving uit Engeland en Frankrijk. Het was vooral de kerk die de haat predikte tegen “de moordenaars van Jezus”. Doordat de verschillende beroepen verenigd waren in organisaties met een sterk religieus karakter, bleef er voor de joden weinig anders over dan de handel in tweede hands goederen of het optreden als geldschieter.
    De onverdraagzame houding van de kerk ten opzichte van de joden, in die tijd herkenbaar aan de jodenhoed of de jodenlap, bleef niet zonder gevolgen. Het begon al met de moorden op joden tijdens de kruistochten van 1309 en vond zijn triest hoogtepunt in het rampjaar 1349.
    In 1346 en 1347 heerste er in Europa een grote hongersnood ten gevolge van het mislukken van oogsten. Toen bovendien in 1348 de pest uitbrak in Europa zocht de grote massa een object op zich op te wreken. Waren dit eerst de verminkten en de melaatsen, al vrij spoedig werden de joden als de grote boosdoeners gezien. Voor de grote massa was het feit dat de joden immuun bleken voor “de zwarte dood” het beste bewijs van hun schuld. Dat de oorzaak lag bij de betere hygiëne van de joden kon men toen zelfs niet vermoeden.
    De gevolgen van deze jodenhaat en jodenvervolgingen waren verschrikkelijk – hele joodse gemeenschappen werden uitgemoord. Zoals bijvoorbeeld eind augustus 1349 in o.a. Arnhem, Deventer, Zutphen, Gouda en Utrecht.
    Was deze massamoord op de joden eerst een uiting van machteloze woede van een opgezweepte volksmassa, later kwam het roofmotief meer op de voorgrond.
    Slechts zeer weinigen wisten dit rampjaar te overleven. Gegevens over deze ramp zijn opgetekend in de Haskoras Neschomaus, joodse gedenkboeken waarin slachtoffers herdacht worden.
    Dit rampjaar 1349 kan beschouwd worden als de afsluiting van de eerste periode van het Europese jodendom.

    II. De periode van ± 1400 tot de Franse Tijd.

    Na dit rampzalige jaar 1349 zijn er praktisch geen joden meer in ons land, maar al vrij spoedig komen vanuit Westfalen weer joden naar hier. In 1380 is er al weer sprake van een joodse kolonie in Nijmegen, terwijl in 1426 een jood in deze plaats een huis huurt “ten gebruike voor alle joden” hetgeen wijst op een joodse gemeenschap van zeker vijftien gezinnen. Ook in Arnhem is in 1439 al weer sprake van een joodse gemeenschap.
    De haat tegen de joden is echter nog diep geworteld hetgeen o.a. tot uiting komt in de aparte wijken voor de joden en het verplicht dragen van het zgn. jodenteken (een “silveren Joedenhoede”).
    Als omstreeks 1500 alle joden uit de Duitse rijkssteden worden verjaagd, trekken de meeste van hen naar het oosten en vestigen zich o.a. in Polen, Bohemen en Hongarije. Anderen proberen zich, al trekkend tussen de verschillende steden, met handel in leven te houden.
    Ook in Nederland verjagen de meeste steden hun joodse inwoners, in een enkele plaats
    Weet men zich echter te handhaven, veelal door zich door doop aan de vervolgingen te onttrekken.
    Kort na 1500 zijn de joden dan ook bijna overal in ons land verdwenen.
    In 1544 laat men in Nijmegen echter al weer joodse gezinnen toe en omstreeks die tijd zien we ook joodse inwoners in o.a. Roermond, Venlo, Grave en Bommel.
    In 1573 krijgt een jood toestemming zich in Groningen te vestigen en in 1580 heeft Sittard een groep joodse slagers.
    In het begin van de 17e eeuw geven dan een aantal Hollandse steden zoals: Amsterdam (1592), Alkmaar (1604), Haarlem (1605) en Rotterdam (1610) toestemming tot vestiging.
    De Staten van Holland beslissen dan dat elke stad vrij is joden al dan niet toe te laten.
    Wel laten zij bepaalde beperkingen gelden zoals uit een verordening uit 1616 blijkt.
    In deze verordening stonden o.a. de volgende bepalingen voor joden:
    A – Verbod het christendom in woord of geschrift te smaden.
    B – Verbod een christen tot het jodendom te bekeren.
    C – Verbod van seksuele omgang met christenvrouwen (zelfs met hoeren).

    Tot nu toe was er bijna steeds sprake van joden die uit Duitsland naar ons land kwamen.
    Een heel andere groep vormen de joden uit Spanje en Portugal.
    In Spanje werden de joden gedurende de gehele 15e eeuw streng vervolgd. Het gevolg was dat velen zich lieten dopen (de zgn. Marranen) of vluchtten naar Portugal en later naar Noord-Afrika en Italië.
    Het zijn vooral de Marranen die tijdens de 80-jarige oorlog naar ons land vluchten en zich vestigen in het westen van ons land (vooral in Amsterdam). Zij gaan, eenmaal hier gevestigd, weer over tot hun oude geloof – in het begin in het geheim uiteraard.
    Tussen deze joden uit Spanje en Portugal (de Sefardiem) en hun geloofsgenoten uit Duitsland en Polen (de Asjkenaziem) bestond een groot verschil. De eersten vormden een meer geselecteerde groep. Gekomen uit een eerst mohammedaanse omgeving en later gedoopt, waren ze meer aangepast aan de Europese cultuur en naar Westeuropese begrippen beschaafder dan hun geloofsgenoten uit het Oosten. Deze hadden meer geïsoleerd geleefd met als gevolg dat zij de joodse gewoonten en gebruiken veel beter kenden en naleefden.
    Bovendien waren de Spaanse en Portugese joden vaak welgestelde kooplui, terwijl de joden uit Duitsland en Polen vaak berooide vluchtelingen waren, die uit hun land waren verdreven.
    Vooral de Kozakkenopstand in Polen in 1648 heeft velen naar ons land doen vluchten.
    Wat de joodse vestigingen in de provincie Drenthe betreft: “Koopman Michiel” is waarschijnlijk de eerste jood die zich in Drenthe vestigt (Hoogeveen 1691)
    Hierna volgen Coevorden (1697) en Meppel (1742). Al deze joden zijn afkomstig uit Westfalen.
    Tot 1795 waren de joden gebonden aan allerlei voorschriften. Zo konden ze b.v. geen lid worden van een gilde en moesten ze een speciaal voor hen vastgestelde eed af leggen in rechtszaken. Bovendien kon elke stad of ieder dorp zelf over toelating of niet-toelating van joden beslissen. Als toelating werd beslist had elke stad weer zijn eigen beperkende voorwaarden. Een mooi voorbeeld van deze beperkende voorwaarden was een publikatie van 20 november 1782 van de Drost en Gedeputeerde Staten der Landschap Drenthe.
    Zoals uit deze publikatie blijkt, mochten zich maar drie joodse gezinnen per Drentse kerspel vestigen. Dit waren dan altijd een slager, een koopman en een vilder. De laatstgenoemde moest aan de buitenste rand van het dorp gaan wonen in verband met het besmettingsgevaar en de stank. Het beroep van vleeshouwer kwam trouwens erg vaak voor bij de joden.
    Wellicht omdat de christenen uit een soort bijgelovigheid dachten dat de joden, uit hoofde der oude reinheid, beter en zuiverder waren in het slachten van het vee.
    Aan het eind van de 18e. eeuw werd de houding tegenover de joden iets toleranter en werd de hand nog wel eens gelicht met het naleven van allerlei bepalingen. De grote ommekeer kwam echter pas in de Franse Tijd.

    III. De Franse Tijd tot heden.
    De Franse tijd, met zijn vrijheid, gelijkheid en broederschap, bracht voor de joden de grote ommekeer. Zij kregen nu in snel tempo dezelfde rechten en plichten als de andere burgers.
    Een paar voorbeelden:
    1796 – De emancipatie van de joden in de Bataafse Republiek-vrijheid om zich te vestigen waar ze wilden.
    1806 – Het Landschapsbestuur van Drenthe bepaald: niemand kan belet worden woningen aan joden te verhuren.
    1808 – De Landdrost van Drenthe meldt aan het Hoge Bestuur: tussen joden en christenen is geen onderscheid meer - zelfde behandeling, gelijke rechten, voorrechten en lasten.
    Na de Franse tijd zien we een snelle stijging van het aantal joodse inwoners.
    Wat Drenthe betreft, vooral door vestiging vanuit de Duitse grensgebieden.
    In 1808 telde Drenthe 784 joodse inwoners, in 1830 al 1168 en in 1860 al 2178.
    De grootste concentraties vinden we dan in Hoogeveen, Coevorden en Meppel.
    Vele joden vestigen zich bovendien op het platteland in verband met hun handel.
    Aan het eind van de 19e eeuw zien we daarentegen een trek uit de dorpen naar de grotere plaatsen – de betere wegen vergemakkelijken de handel.
    In de dertiger jaren van de 20e eeuw ontstaat er een grote belangstelling voor het zionisme en voor Palestina.
    Vele joden emigreren dan naar Palestina, vooral ook omdat in Duitsland de jodenvervolgingen beginnen.
    Dan breekt in 1940 weer een zware tijd aan voor de joden in ons land. Het begint met allerlei bepalingen tegen de joden en het eindigt met de deportatie naar de vernietigingskampen.
    Weer treft een zware slag de joden in Europa.
    Van de 12 miljoen Europese joden wordt ongeveer de helft vermoord.
    Wat de provincie Drenthe betreft: Na de oorlog keren van de ruim 2000 joden maar ongeveer 150 terug en bestaan er op papier nog slechts onafhankelijke joodse gemeenten in Assen, Meppel, Hoogeveen en Emmen. Van het echte joodse leven is in Drenthe dan eigenlijk geen sprake meer.
    Met de stichting van een joodse staat in 1948 komt er voor veel joden eindelijk een eind aan hun omzwervingen. Of het hun ook vergunt is nog eens in vrede met andere volken te leven zal de toekomst moeten leren. Na alle ellende, die in de loop van de geschiedenis over hun hoofden is gekomen, hebben ze er zeker recht op.

     


    Meer lezen... | Score: 3.57

     
    Enquete


    Te Zionistisch (pro-Isral)
    Te anti-Zionistisch (anti-Isral)
    Teveel sensatie
    Teveel leugens
    Te veel, het onderwerp komt mijn neus uit
    Te summier
    Te weinig achtergrond
    Niks te, precies goed zo



    Uitslagen | Peilingen

    Stemmen 582

    Websites over Israël-Palestina, zionisme en het Midden-Oosten Conflict:
    A Brief History of Israel and Palestine and the Conflict, The Early History of Zionism and the Creation of Israel, en vele andere artikelen op MidEastWeb for Coexistence - Middle East news & background, history, maps and opinions
    * Diverse pagina's in de categorieën Israel and Zionism, Palestine en Middle East op de Engelstalige Wikipedia
    * Zionism and Israel Information Center 
    * Israeli-Palestinian ProCon - questions and answers by quotes from both sides of the conflict
    * Ariga's PeaceWatch - on the Israeli-Palestinian conflict and Middle East peace
    * Council for Peace and Security (Israel)  * Israel-Palestine: Peace with Realism
    * Zionism & Israel News Archives  * Middle East Analyses
    * ZioNation - Progressive Zionism and Israel Web Log
    * IMO - Israël & Midden-Oosten Blog (Nederlandstalig)  * Israël & Palestijnen Nieuws Blog
    Vrije Encyclopedie van het Conflict Israël-Palestina (Nederlandstalig)
    * Israël Informatie op Eigenstart (links Nederlands en Engels)




    All logos and trademarks in this site are property of their respective owner. All non-original articles are property of their respective writers or first publishers.
    All the rest © 2005-2012 by Israël-Palestina Info.
    PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
    Pagina Rendering: 0.13 Seconden